Żyjemy w czasach, w których możemy w każdej chwili zadzwonić do kogoś na drugim końcu świata, napisać wiadomość, opublikować zdjęcie i mieć setki znajomych w mediach społecznościowych. A jednak coraz więcej ludzi, szczególnie tych starszych, doświadcza czegoś, czego nie da się zmierzyć żadną technologią – samotności.
Kiedyś starsi ludzie byli częścią codziennego życia rodziny. Dziadkowie opowiadali historie, przekazywali doświadczenia, pomagali wychowywać wnuki. Domy były pełne rozmów, a obecność starszych osób była czymś naturalnym. Dzisiaj często wystarczy telefon raz na kilka tygodni, szybka wizyta od święta i poczucie, że obowiązek został spełniony.
Współczesny świat pędzi. Praca, obowiązki, pieniądze, kariera, własne sprawy. Nie mamy czasu na rozmowę, na odwiedziny, na zwykłe zapytanie: „Mamo, tato, jak się dzisiaj czujesz?”. A przecież dla starszego człowieka taka rozmowa może znaczyć więcej niż najdroższy prezent.
Najbardziej boli jednak to, że samotność nie zawsze oznacza brak ludzi wokół. Można mieszkać w bloku pełnym sąsiadów, mieć rodzinę, dzieci i wnuki, a mimo to spędzać całe dnie w ciszy. Czekać na telefon, na odwiedziny, na kilka minut szczerego zainteresowania.
Starzenie się nie odbiera człowiekowi potrzeby bliskości, szacunku i miłości. Starszy człowiek nadal chce być potrzebny, wysłuchany i zauważony. Nadal ma swoje marzenia, wspomnienia, obawy i uczucia. Nie przestaje być człowiekiem tylko dlatego, że ma siwe włosy, wolniej chodzi i potrzebuje pomocy.
Warto zadać sobie kilka trudnych pytań: czy pamiętamy o naszych rodzicach i dziadkach? Czy znajdujemy dla nich czas? Czy potrafimy odłożyć telefon, usiąść obok i po prostu porozmawiać? Czy zauważamy samotną starszą sąsiadkę, która od kilku dni nie wychodzi z domu?
Nie czekajmy na święta, urodziny ani na moment, kiedy będzie już za późno.
Bo samotność starszego człowieka nie zawsze krzyczy. Czasami po prostu siedzi przy oknie, patrzy na ulicę i czeka, aż ktoś zapuka do drzwi.
Może zamiast kolejnego udostępnionego posta, lajka czy komentarza warto dzisiaj wykonać jeden prosty gest – zadzwonić, odwiedzić, zapytać, przytulić.
Nie wiemy, ile jeszcze wspólnych chwil nam pozostało.
Pamiętajmy: kiedyś to my będziemy starsi. I być może wtedy najbardziej będziemy potrzebować nie pieniędzy, nie rzeczy materialnych, ale czyjejś obecności.
Samotność w podeszłym wieku to nie jest wyłącznie problem seniorów. To sprawdzian naszego człowieczeństwa.